Waarom ik al blij ben met elk vega(n) stapje dat je zet

Er moet me even iets van het hart. Ik zie ze geregeld voorbijkomen: de zogenoemde (grapje, deze term verzin ik nu ter plekke) terrorvegans . Voorbeelden hiervan zie ik bijvoorbeeld vaak op de Facebookpagina van Vegan Nederland – waar vegans terecht kunnen voor hulp, tips en advies. Wanneer mensen op deze pagina eerlijk aangeven dat ze vegetariër zijn en soms nog, ik noem maar wat, geitenkaas van een biologische geitenboer eten, worden ze finaal de digitale grond ingeboord. Of mensen sliden met agressieve woorden in m’n DM als ze denken dat ze een verkeerd broodje of een leren label op m’n spijkerbroek op mijn Insta feed hebben gespot. Tegen deze mensen zou ik graag willen zeggen: calm your tits, vriendelijke vriend(inn)en. Natuurlijk mag je wat mij betreft echt wel wat aan iemand vragen, een opmerking maken of tips en hulp aanbieden, maar de manier waarop maakt wat mij betreft het verschil tussen motiveren en demotiveren. *Fluisterstem*: Temptationnnn Voordat ik helemaal vegan werd, heb ik zo’n half jaar lang nog een paar dingetjes gegeten die niet vegan waren, waaronder de kaassoufflé van de friettent. Ik wist niet zo goed wat ik anders moest bestellen op zondag-frietdag – nou ja, niks dus – en ik vond kaassoufflés simpelweg megalekker. Als ik toentertijd op Temptation Island had gezeten, hadden ze die getatoeëerde sixpack boys achterwege mogen laten en waren kaassouflés gewoon mijn temptation geweest. Zo lekker vond ik ze. Ik kocht verder vrijwel nooit meer kaas of ander zuivel, omdat ik daar geen goed gevoel bij had. Hypocriet? Bes’wel. Maar als ik die kaassoufflé zou afslaan en zelf thuis een snack moest gaan bakken, was ik eigenlijk al zo goed als vegan. En daar was ik nog niet 100% klaar voor, want dan zou ik ook aan de buitenwereld moeten toegeven en dan zouden mensen bijvoorbeeld ook rekening met mij moeten gaan houden als ik daar kwam eten. Dat was voor mij toen nog een dingetje. Best wat mensen hadden namelijk dingen gezegd als: ‘Maar veganistisch ga je niet worden hè, dat is wel héél overdreven!’ Gelukkig voelde die kaassoufflé ook al snel niet meer goed en durfde ik uiteindelijk wél voor mezelf te kiezen (en godzijdank ben ik hier nu zoveel beter in dan toen). Het juiste moment was gekomen; het moment dat ik me er sterk genoeg voor voelde en er helemaal achterstond. Ik had er alleen even tijd voor nodig gehad. Geen perfecte vegan En dan nog een confession, nu we toch op deze toer zijn: ik ben helemaal geen perfecte vegan. Ik ben bijvoorbeeld niet zo nauw met alcohol. Ik drink geen ‘normale’ Baileys met melk of die Jack Daniels met honing, maar wel gewoon altijd de wijn die er op dat moment voorhanden is. Voor degene die het niet weet: sommige wijnen zijn geklaard met behulp van dierlijke hulpstoffen. Als ik zelf een flesje koop in de supermarkt, probeer ik er wel op te letten dat de wijn vegan is, maar als ik op het terras zit of bij vrienden ben, drink ik gewoon die wijntjes waarvan ik niet weet hoe ze geklaard zijn (ja, hallo vegan politie, hier ben ik). Maakt me dat een neppe vegan? In de ogen van sommigen vast en zeker wel. Maar ik ben van mening dat je moet doen wat voor jou goed voelt en haalbaar is. En voor mij voelt het niet goed om niet meer met m’n vrienden en vriendinnen de kroeg in te kunnen duiken en niet meer nét iets te veel van de huiswijn achterover te kunnen gooien. Haalbaar is het wel – ik zou bijvoorbeeld altijd sterke drank kunnen bestellen (want eigenlijk altijd vegan) (maar doei goedgevulde bankrekening) of altijd mijn eigen wijn mee kunnen nemen naar vrienden en familie – maar ik heb de keuze gemaakt om dat niet te doen. En daar voel ik me tot nu toe nog steeds prima bij. Positiviteit bitches! Daarom spoor ik mensen ook altijd aan om vooral te doen waar hij of zij zich op dat moment goed bij voelt en om vooral de tijd te nemen. Want ik wéét dat het niet voor iedereen (waaronder de vroegere Kirsten Kaassoufflé Bloemen) haalbaar is om cold turkey vega of vegan te gaan. Ik vind het al supergoed als je er bewust mee bezig bent en stappen maakt. Want stapje voor stapje komen we d’r wel. En als je hulp nodig hebt, ben ik er voor je. De wereld heeft immers meer aan 1000 mensen die voor 98% vegan zijn, dan aan 100 perfecte vegans die geen foutjes maken of uitzonderingen hebben ­– wat overigens óók supergoed is. Natuurlijk zou de wereld het allermeest hebben aan 1000 perfecte vegans, maar ik weet gewoon dat dat voor het gros niet (meteen) linea recta haalbaar is. En als mensen dan ook nog eens belerende vingertjes in hun snoet krijgen geduwd, gaan ze echt niet sneller naar 100% vegan. Integendeel. Help, inspireer en motiveer Dus. Even terug naar m’n kaassoufflé en de terrorvegans. Ik snap dat je als ervaren vegan toentertijd had gedacht: Jezus Kirsten, doe niet zo slap en hypocriet en laat die kaassoufflé gewoon liggen. En denken mag altijd. Maar ik ben ervan overtuigd dat supporteren veel beter werkt dan met een wijzend vingertje zeggen dat wat iemand doet achterlijk is. Want wat nou als je in plaats daarvan zou zeggen: ‘Hé Kirsten, kan ik je helpen om ook die kaassoufflé te laten staan? Wat vind je moeilijk en waar zou je hulp in willen krijgen?’ Denk je niet dat je dan meer gedaan krijgt en dat iemand meer openstaat voor verandering dan wanneer ze een aanval krijgen? Ik denk van wel. Begrijp me niet verkeerd: ik praat dierenleed niet goed en ik zie het liefst dat iedereen helemaal vegan gaat en dat we dieren nergens meer voor gebruiken, maar daar zijn we nog lang niet met z’n allen. Zeker niet in deze maatschappij waarin dierlijke producten eten doodnormaal (pun intended) is. Normaler dan vega en véél normaler dan vegan. En ik weet ook dat sommigen het wel zouden willen, maar er ook simpelweg nog niet helemaal klaar voor zijn. Maar wél al goed op weg zijn. En daar heb ik net zoveel respect voor als voor een perfecte vegan. Dus, tip van deze flip: ben er voor vleeseters en vegetariërs die hulp kunnen gebruiken, kaffer ze niet af, maar inspireer en help ze. En bedenk dat jij (waarschijnlijk) ook een groot deel van je leven dieren en hun geproduceerde goedjes hebt gegeten. Grote kans dat je ook eerst een tijdje vegetariër was voordat je de stap naar vegan helemaal kon maken. En I know, het is lastig als je eenmaal die connectie hebt gemaakt dat wat we dieren aandoen echt om te jenke is, maar zelf waren jij en ik ook ooit zo. Dus peace out, chill met je bil en ehm, ja. Bedankt voor het luisteren naar m’n TEDtalk.