VEGANNIVERSARY: hoe verliep mijn tweede jaar als vegan?

First things first: GELUKKIG NIEUWJAAR! Dat het maar een liefdevol, gezond, succesvol en als het effe kan ook een superdiervriendelijk jaar mag worden. Een nieuw jaar betekent voor mij ook een jubileum: 1 januari 2018 besloot ik namelijk 100% vegan te gaan en dus ga ik nu mijn derde jaar als veganist in. En hoe bevalt dat? Nog steeds de beste keuze ever(!), maar in vergelijking met vorig jaar is het vooral heel veel makkelijker geworden. Ik ken nu, na twee jaar vegan te zijn, alle kneepjes van het vak, kan de supermarkt geblinddoekt inlopen en nog het juiste pakken, iedereen die ik ken weet nu ondertussen wel dat ik vegan ben en houdt hier rekening mee en ik weet ook beter om te gaan met mensen die domme opmerkingen maken of wat ik moet zeggen tijdens een discussie. En dat scheelt een hoop energie.
Daarnaast heb ik het gevoel dat er het afgelopen jaar nog zoveel meer is bijgekomen qua producten en dat ook restaurants steeds meer vegan opties hebben, dus het wordt echt alleen maar makkelijker. Ik merk ook dat mensen het steeds normaler vinden als je zegt dat je vegan bent; misschien omdat er de laatste tijd vrij veel aandacht voor veganisme is geweest vanwege dingen in het nieuws (bijvoorbeeld over die stalbezetting in Boxtel of die achthonderd nieuwsberichten over het klimaat). Chillere houding Daarnaast is er ook wel wat verandert in mijn houding. Ik ga er nu allemaal wat chiller mee om. Ik voel me nog steeds niet op m’n gemak bij een barbecuefestijn waar er schalen spareribs rondgaan, maar ik voel me minder machteloos en gefrustreerd. In het begin vond ik het moeilijk te verkroppen dat mensen maar niet wilden inzien wat we dieren allemaal aandoen, maar dat kan ik nu beter van me afzetten en loslaten. Wat ook meehelpt, is dat zoveel mensen uit mijn omgeving nu ook steeds vaker vegetarisch of zelfs veganistisch eten, dus ik zie de verandering die gaande is. Ook ben ik iets soepeler qua dierlijke producten. Niet schrikken: ik ben nog steeds veganist en ik koop/bestel zelf nooit zelf iets dierlijks (en draag dus ook niet bij aan deze industrieën), maar als Daan bijvoorbeeld zijn friet niet op kan – en mensen die mij een beetje kennen weten dat ik friet niet kan laten liggen – dan veeg ik zijn speciaalsaus zo goed mogelijk van de friet af, maar ik ga niet meer panisch doen als er nog een beetje mayo aan zit. Of laatst, toen mama ons heel lief had uitgenodigd om boerenkool te komen eten, had mama per ongeluk de rookworst van Unox gekocht (wel vega, niet vegan). Aangezien papa en mama in een dorp wonen waar geen supermarkt is en de worst dus niet makkelijk om te ruilen was, ga ik daar niet moeilijk (meer) over doen. Ik gaf natuurlijk wel aan dat deze niet vegan is zodat ze het de volgende keer wel weten, maar ik at ‘m wel op. Vlees of vis zou ik overigens nóóit meer eten, maar als het anders weggegooid wordt of het kan even niet anders, doe ik niet meer zo panisch over een hapje van een zuivel- of eiproduct. Dit klinkt waarschijnlijk heftiger dan het is, hoor – het komt niet wekelijks voor ofzo, alleen heel af en toe. Voorheen had ik het gevoel dat ik alles honderd procent perfect moest doen en dat het anders niet goed was, maar nu kan ik dit loslaten en ga ik er minder krampachtig mee om. En dat scheelt een hoop stress en voelt veel chiller. Maar nogmaals: ik zou nooit zelf m’n geld eraan besteden, vlees/vis eten of een hele kaaspizza wegwerken. Moge dat duidelijk zijn. #veganfitgirl Verder gaat het met mijn gezondheid helemaal top. Wat vooral opvalt is dat mijn nagels en mijn haar suuuperhard groeien, nog harder dan vorig jaar. Nog even en ik kan m’n kont met m’n haar afvegen, zeg maar. Daarnaast was de laatste keer dat ik ziek was volgens mij met Oud en Nieuw vorig jaar, dus het afgelopen jaar ben ik helemaal ongeschonden doorgekomen. Ook voel ik me fit en heb ik over het algemeen een goede huid (tenzij ik weer in zo’n periode zit dat ik te veel vegan frikandelbroodjes eet, bijvoorbeeld). Laatst liet ik voor de zekerheid mijn bloed checken bij de dokter om te kijken of ik geen tekorten had en toen werd dit gevoel ook even bevestigd: alles zag er picobello uit – óók m’n B12 en ijzer. Misschien moet deze bleke veganist dus gewoon deze bloedresultaten onder iemands neus schuiven als iemand weer eens zegt dat je echt niet kunt leven zonder vlees. Goede voornemens Tot slot nog even mijn goede voornemens, want waar zou een nieuw jaar zijn zonder die goede voornemens? Drie keer raden: ik moet van mezelf weer een aantal keer per week gaan sporten. Zeg ik dit elk jaar? Ja. Lukt dat ooit? Nee, alleen de eerste paar maanden, haha. Maar dit jaar zal vast anders worden! (Grapje natuurlijk.) Verder ga ik in januari een alcoholloze maand houden en wil ik daarna door de weeks niet meer drinken (al ben ik al drastisch aan het minderen vanwege de heftige katers die ik opeens heb sinds ik 26 ben?!) en hoop ik bovenal vooral zo door te gaan met m’n leef, want ben er echt hartstikke tevreden mee. Ik hoop dat 2020 voor jou ook een topjaar gaat worden en een dikke kus van mij! Benieuwd hoe mijn eerste jaar als vegan ging? Dat lees je hier.