VEGANNIVERSARY: hoe verliep mijn eerste jaar als vegan?

First things first: GELUKKIG NIEUWJAAR! Dat het maar een liefdevol, gezond, succesvol en als het effe kan (ja, dat kan) ook een diervriendelijk jaar mag worden. Een nieuw jaar betekent voor mij ook een jubileum: 1 januari 2018 werd ik namelijk vegan! Een soort van goed voornemen dus, maar dan wel eentje waarvan ik wist dat ik hem sowieso forevah vol ging houden.
Vegetariër ben ik al sinds oktober 2015 (of zo). In het begin at ik nog vrolijk kwark op een doordeweekse en een gekookt eitje op een zondagse ochtend, maar toen ik voor inspiratie een paar vegan accounts op Insta ging volgen, leerde ik gaandeweg steeds meer over de gruwelijke kanten achter de ei– en zuivelindustrie. Daarvoor had ik echt geen idee. Stapje voor stapje schrapte ik daarom alle dierlijke producten van het menu. Halverwege 2017 at ik daarom al vrij weinig dierlijke producten, behalve nog soms als het ergens in verwerkt was (melkpoeder of kippeneiwit in een vleesvervanger, bijvoorbeeld) of als ik buiten de deur ging eten – ik wilde niet lastig zijn. Dit stond me echter steeds meer tegen en na een aantal schoppen onder m’n kont van m’n vriend­ – daar vertelde ik laatst toevallig nog over in deze instapost – besloot ik ergens halverwege/eind december toch voor die 100% vegan te gaan. Maar wel na de feestdagen, want de kerstmenu’s stonden al gepland.
Vegetariër ben ik al sinds oktober 2015 (of zo). In het begin at ik nog vrolijk kwark op een doordeweekse en een gekookt eitje op een zondagse ochtend, maar toen ik voor inspiratie een paar vegan accounts op Insta ging volgen, leerde ik gaandeweg steeds meer over de gruwelijke kanten achter de ei- en zuivelindustrie. Daarvoor had ik echt geen idee. Stapje voor stapje schrapte ik daarom alle dierlijke producten van het menu. Halverwege 2017 at ik daarom al vrij weinig dierlijke producten, behalve nog soms als het ergens in verwerkt was (melkpoeder of kippeneiwit in een vleesvervanger, bijvoorbeeld) of als ik buiten de deur ging eten – ik wilde niet lastig zijn. Dit stond me echter steeds meer tegen en na een aantal schoppen onder m’n kont van m’n vriend­ – daar vertelde ik laatst toevallig nog over in deze instapost – besloot ik ergens halverwege/eind december toch voor die 100% vegan te gaan. Maar wel na de feestdagen, want de kerstmenu’s stonden al gepland.
Vegetariër ben ik al sinds oktober 2015 (of zo). In het begin at ik nog vrolijk kwark op een doordeweekse en een gekookt eitje op een zondagse ochtend, maar toen ik voor inspiratie een paar vegan accounts op Insta ging volgen, leerde ik gaandeweg steeds meer over de gruwelijke kanten achter de ei- en zuivelindustrie. Daarvoor had ik echt geen idee. Stapje voor stapje schrapte ik daarom alle dierlijke producten van het menu. Halverwege 2017 at ik daarom al vrij weinig dierlijke producten, behalve nog soms als het ergens in verwerkt was (melkpoeder of kippeneiwit in een vleesvervanger, bijvoorbeeld) of als ik buiten de deur ging eten – ik wilde niet lastig zijn. Dit stond me echter steeds meer tegen en na een aantal schoppen onder m’n kont van m’n vriend­ – daar vertelde ik laatst toevallig nog over in deze instapost – besloot ik ergens halverwege/eind december toch voor die 100% vegan te gaan. Maar wel na de feestdagen, want de kerstmenu’s stonden al gepland.
Hoe heb ik het aangepakt?
Omdat ik al een tijdje aan het flirten was met de vegan wereld, wist ik er al best wat over. Remia Mayolijn als masjonès, bijvoorbeeld. En dat melk en ei altijd dikgedrukt op de verpakking staan. #hendig En dat harde broodjes (bijna) altijd vegan zijn en zachte juist weer niet. Zulke dingen. Daarnaast had ik natuurlijk al lang en breed uitgezocht of mijn favoriete chips ­– naturelchips ribbel. Met ketchup. – vegan was (o, jazeker). De laatste niet-vegan producten maakte ik eind december op, en alles wat niet opging flikkerde ik linea recta in de prullenbak. #degroetjes
Een jaar vegan: wat viel mee?
Serieus bijna alles. Van tevoren leek naar 100% vegan gaan een megagrote stap, maar uiteindelijk veranderde er bijna niks. Binnenshuis is veganistisch eten sowieso een fluitje van een cent. Ik kon ook ongeveer mijn eetpatroon aanhouden, want alles wat ik at is vaak ook vegan te krijgen. Het is soms gewoon even googlen. Ik dacht dat het heel lastig ging worden om buiten de deur te eten – en eerlijk is eerlijk: vegetarisch is ook wel vier keer makkelijker dan veganistisch – maar daar vond ik al snel een weg in. Een mailtje of belletje van tevoren naar een restaurant of iets leuks samenstellen met de ingrediënten op de kaart, en anders: lang leve de friet met ketchup en slaaj. Altijd genoeg fruit, veggies en repen in je tas is ook handig. Op die manier is er geen man overboord.
Ik krijg regelmatig de vraag of ik kaas niet mis. Nee, eigenlijk niet. In het begin misschien op een pizza of tosti, maar 1. Ik hield me dan steeds voor wat voor leed erachter schuilt en 2. die zin ebte na een paar weken volledig weg. Het blijkt dus ook dat kaas verslavend is. Tip dus voor degenen die vegan willen worden, maar niet zonder kaas denken te kunnen: probeer eens een maand geen kaas te eten. Wedden dat je op het eind van die maand helemaal niet meer zo de drang hebt naar kaas? Er is trouwens ook genoeg aanbod in vegan kaas en dat is zeker lekker, maar ik ga niet liegen: exact de smaak zoals dierlijke kaas ga je het niet krijgen.
Wat viel tegen?
Vooral het psychologische stukje eigenlijk. ”The hardest part about being vegan is watching people you care about continue to ingnore the suffering you so strongly oppose”, las ik laatst ergens. Ik denk dat veel vegans dit wel herkennen. M’n omgeving weet ondertussen wel hoe de vork in de steel zit (altijd als er eten involved is, begint er namelijk ook wel weer iemand over) en vinden ‘het heel goed dat ik het doe’, maar de meesten blijven toch volle bak voor dierenleed kiezen. Voor de duidelijkheid: ik respecteer iedereens keuze, maar lastig vind ik het wel. Het kan ook best eenzaam voelen of zo. Gelukkig zijn er ook mensen in mijn omgeving die nu wel minderen met vlees, en met zulke stapjes ben ik al superblij!
Een ander dingetje is dat hoe meer je weet, hoe bewuster je van alles wordt. En daar word je niet per se blijer van. De wereld is bijvoorbeeld vrij hypocriet (‘Ik ben echt een dierenvriend. Omg, echt verschrikkelijk die beelden uit dat slachthuis, kan daar echt niet naar kijken. O, naar de McDonalds zeg je? Lekker, een quarterpounder en acht kipnuggets, please.”) en dat vind ik best lastig te verkroppen. Ook vind ik het nu lastiger om gezellig bij bijvoorbeeld een barbecue-vreetfestijn te zitten, dan dat ik dat in het begin vond. Ik zal er by the way altijd met een pokerface zitten hoor, maar vanbinnen voel ik me er niet heel chill bij.
Toch ben ik ondanks dit allesbehalve depressief. Mijn oplossing? Proberen naar de positieve dingen te kijken, naar de ontwikkelingen van de laatste tijd (want die zijn er VEUL). Op baalmomentjes denk ik aan het feit dat ik gelukkig 0,0 bijdraag aan enige vorm van dierenleed. En soms moet ik mezelf ook even een spiegel voorhouden: ik heb ook 22 jaar vlees gegeten en maakte die connectie zelf ook niet meteen, dus anderen zijn daar ook niet meteen klaar voor. En natuurlijk heb ik ook veel aan mijn hele lieve Insta-volgers die mij precies snappen! Dat is echt fijn hoor, dat je ook eens kan praten met mensen die dezelfde struggles hebben als jij en die jou écht snappen. In mijn omgeving heb ik zelf namelijk geen vegans. Dus mocht jij dit lezen en ook zin hebben om effe te babbelen met een gelijkgestemde: mijn inbox staat altijd open! ????
Ook als je (nog) geen vega(n) bent en tips/hulp/raad wil, trouwens. ????
Wat merkte mijn lichaam er het afgelopen jaar van?
De eerste paar weken na mijn veganswitch had ik last van opgeblazen buik. Niet voortdurend, maar een paar dagen per week, meestal na het avondeten. Op de facebookpagina Vegan Nederland (tip: handig!) had ik van tevoren al ooit eens gelezen dat dat normaal is. Je darmen moeten simpelweg wennen aan de switch in je dieet. Zoals ik al schreef at ik al heel weinig dierlijk, maar blijkbaar hadden die paar kippeneiwitjes en melkpoedertjes per week toch invloed. Nu heb ik juist nooit meer een opgeblazen gevoel en loopt de vertering juist op rollekes.
Ik wilde dus ook zeggen dat ik bijna nooit meer ziek ben, maar ik lig at the moment toch te snotteren onder een dekentje, haha. Deze griepepidemie niet kunnen ontwijken, helaas. Maar verder heb ik dit jaar alleen een keelontsteking te pakken gekregen na een heftig festivalweekend, verder was ik helemaal in m’n nopjes. En dat is voor mij best goed, want voorheen was ik best vaak ziek, of in ieder geval niet fitjes. Ik merk dan ook dat mijn weerstand tien keer beter is. En hallo, kunnen we het even hebben over m’n knappe nagels? Vroegâh kwam het witte gedeelte na drie weken groeien net kijken en het scheurde alweer in of klapte om. Story of my fingers life. Nu heb ik opeens supersterke parels aan m’n vingers. En daar ben ik superblij mee. Ook m’n haar groeit opeens als kool en ziet er gezonder uit. En tot slot heb ik meer energie en kom ik ’s ochtends makkelijker uit bed. Zegt volgens mij genoeg: lang leve het plantaardige dieet! Voor deze resultaten hoef je niet übergezond vier keer per dag aan de salades, trouwens. Zo eet ik bijvoorbeeld nog steeds iets te veel chips. Maar minderen met chips is weer een voornemen voor komend jaar. Hou ik vast lang vol en zo. ????
Tips voor mensen die stiekem ook graag vegan willen worden
Voor degenen die denken: potverdrie, doe mij ook zo’n vegan lifestyle! Mijn gouden tip: begin gewoon, stapje voor stapje. Als ik het kan, kan jij het ook. En ja, dat zegt iedereen, maar ik meen het. Ik was een vleeseter in optima forma uit een Brabants (en beetje judgy) dorpje waar je blij moet zijn als er al iets vegetarisch op de kaart staat.
Ik zou zeggen: pak er een kop thee of een bel wijn bij, ga lekker googlen en sla alles op: recepten, tips, je favoriete producten en eventueel vervangers daarvoor, etc. Een goede voorbereiding is het halve werk. Gooi alle dierlijke producten uit je kast en koelkast – geef het eventueel aan de buurvrouw – en vervang dit met lekkere, plantaardige producten. En geef toe: met de producten die er de afgelopen jaar bij zijn gekomen moet dit best wel een piece of vegan cake’je zijn. Ik bedoel maar: vegan Cornetto, Ben & Jerry en Alpro-ijs (en zo nog 100 andere ijssoorten), kipkerriesalade van De Vegetarische Slager, vegan pizza’s bij New York Pizza én Domino’s, biefstuck van Vivera, het broodbeleg van Kips en Quorn, Roockworst van De Vegetarische Slager, Violife (smeer)kaas, et cetera, et cetera. En verder lekker veel peulvruchten, groenten, fruit en granen in die (koel)kast, natuurlijk!
Vind je het tóch heel lastig, hou dan vooral m’n bloggo in de gaten. Heel binnenkort kom ik met een e-book met heeel veel tips en een handig weekmenu voor houvast (inclusief boodschappenlijst)!
Voor de already vegans: herken je je in mijn pros en struggles? Let me know! Ben ik erg benieuwd naar. ????