Het verhaal achter mijn tweede (vegan) tattoo

Zo, weer even een blogpost van andere aard dan een plantaardig maaltje. Vorige week liet ik mijn tweede tattoo zetten en ik kreeg allerlei DM’s van nieuwsgierige aagjes die wilden weten waar mijn kersverse exemplaar voor staat. Je begrijpt: dan gooi ik dat gewoon effe op m’n blog. U vraagt, wij draaien. Zijn tattoo’s vegan? Ik heb het eerder al uitgelegd bij mijn vorige mini-tattoo, maar toen waren sommigen van jullie nog geen fervent volger. Daarom zal ik eerst even kort antwoord geven op de vraag of tattoo’s vegan zijn: soms wel, maar niet altijd. Hoe dat precies zit, lees je hier. Ik wilde héél graag worden getatoeëerd door Joey de Boer (als je hier klikt, snap je misschien wel waarom) en ik was dan ook dolblij toen hij aangaf dat zijn inkt vegan is. Hoezee! Naast vegan inkt had hij overigens ook een wachttijd van heb ik jou daar, dus op deze tattoo heb ik best lang moeten wachten – how ironic. Ma goe, de tattoo dus. Joey heeft ‘don’t wait’ boven mijn elleboog geprikt. En waarom dat tekstje dan precies? Nou, dat heeft eigenlijk drie redenen: Mapei – Don’t Wait Allereerst staat ‘don’t wait’ voor het gelijknamige liedje van Mapei. Dit is het liedje van Daan, m’n boyfriend, en mij, al vanaf het begin van onze relatie (alweer vijf jaar geleden, waar blijft de tiet). Voordat ik Daan leerde kennen, had ik een zorgeloos leventje waarin weinig heftige dingen gebeurden. Dit veranderde vrij snel toen ik iets met hem kreeg – en dat lag niet aan hem, haha. Een van de belangrijkste personen in m’n leven naaide me heul hard, mijn ouders gingen uit elkaar – en later toch weer niet, maar thuis bleef het driedubbel kut – ik voelde me een tijdje best wel down, kreeg ongeveer elke maand een blaasontsteking en ik verloor heel onverwachts mijn tante. Zulke dingen. Daan is al die tijd mijn rots in de branding geweest en hij heeft me ontzettend veel geleerd. Een van die dingen is praten over dingen waarmee ik zat, want vijf jaar geleden was ik net zo gesloten als dat ene pistachenootje die je met geen mogelijkheid open krijgt. Daarnaast heb ik mede dankzij hem heel erg kunnen groeien als persoon. Hij liet me altijd vrij en steunde me in alles; of ik nou naar Amsterdam verhuisde, vega(n) werd, naar zweverige therapieën ging of alle festivals van het land afging met mijn vriendengroep. ‘Don’t wait’ staat dus deels voor hem, voor ons. Dat liedje van ons is helemaal niet zo’n bekend lied, maar supervaak als wij dikke ruzie hebben gehad (want daar zijn we af en toe ook gewoon heel goed in), hoor ik dit liedje; komt-ie opeens op de radio (terwijl dit lied nóóit op de radio komt), springt-ie aan op Spotify (terwijl mijn lijst op het moment van schrijven 1552 liedjes rijk is) of hoor ik hem in de Albert Heijn terwijl ik een tros bananen in m’n winkelmandje gooi. Sommigen noemen het toeval, deze zweefteef gelooft daar niet zo in. Zelfs al mocht het ooit uitgaan, staat deze tattoo nog steeds deels voor Daan. Zonder Daanos was ik nu niet de persoon die ik nu ben. Echt bij lange na niet. (En nu heb ik wel genoeg geslijmd, hè schat?) Ga je gevoel achterna Dan de tweede betekenis. Vruuger, nog niet eens zo lang geleden, was ik net zoals velen op deze aardkloot soms best onzeker, waardoor ik dingen pas durfde aan te pakken als ik eerst veel te veel tijd had besteed aan het bij elkaar rapen van moed. Neem als voorbeeld vegan worden of m’n blog, Geen Blaadje Sla. In het begin dacht ik nog: Oei, wat zouden alle mensen in m’n Brabantse boerendorp en omgeving hier wel niet van vinden? ‘Don’t wait’ is voor mij een kleine reminder dat je hele dikke schijt moet hebben aan de (voor)oordelen van andere mensen en dat je je gevoel moet volgen, moet gaan voor de dingen die jij belangrijk, leuk, mooi, uitdagend of whatever vindt. En potverdikke niet moet wachten omdat de buurman van nummer elf het misschien achterlijk vindt. Geniet! Daarnaast staat mijn tattoo ook voor mijn overleden tante. Drie jaar geleden (waar blijft de tijd part II) verloor ik heel onverwacht mijn tante. Ze was op vakantie in Turkije met haar dochter en kleindochter toen ze in coma raakte en na een kleine twee weken overleed. Daar, in Turkije. Ik heb haar niet meer kunnen zien of spreken. ‘Don’t wait’ staat daarom ook voor mijn tante en de gedachte dat het leven zomaar afgelopen kan zijn. Hierdoor heb ik een bewustere mindset en vind ik het belangrijk om de dingen te doen die ik graag wil doen, waar ik gelukkig van word en waar ik heel erg van geniet. Dus eet een keertje vaker friet als je daar dolgelukkig van wordt (ik wel tenminste), blijf als het supergezellig is gewoon in de kroeg hangen ook al moet je de volgende ochtend om half negen werken (overleef je wel) en gun jezelf die net iets te dure tas. Al ben ik natuurlijk niet constant onverstandige keuzes aan het maken in m’n leven hè, maar je begrijpt vast wat ik bedoel. Dus ja, dit is mijn ‘don’t wait’. En tell me! Heb jij een (vegan) tattoo? PS Ik liet dus al eens eerder een tattootje zetten. Ook benieuwd naar die betekenis? Klik!